Vanochtend een aflevering gezien die herhaald werd met als gast Manu Keirse.
Hij is zo’n inspirerende spreker en zo fijn om naar te luisteren.
De rouw deskundige voor mij.
Hij heeft zelf in zijn jeugd veel gezien als misdienaar. De dood was een vanzelfsprekendheid die hoorde bij zijn dagelijkse leven.
Hij liep met de pastoor door de velden op weg naar een huis waar iemand overleden was.
Aan het huis werd iets bevestigd waardoor duidelijk was dat er iemand overleden was en dat de mensen in de rouw waren.
Ook werden de klokken geluid door de kerk.
Hij gaf als tip als mensen in de rouw zijn,niet om te vragen “hoe gaat het” maar om te vragen hoe ben je de afgelopen tijd doorgekomen.
Een mooie tip vind ik.
Wat ik zelf vaak zeg tegen mensen die als eerste vraag stellen “hoe oud was hij/zij?
Vraag dat niet aan mij maar vraag hoe was je band met degene die overleden is.
Want daar gaat het om naar mijn idee. Niet om de leeftijd, maar om de band die je had/hebt met degene die overleden is.
De dood, Manu Keirse zei ook nog leef alsof je elk moment dood kunt gaan..
Ook een om over na te denken…stel niet uit wat je diep in je hart graag wilt doen of wilt zeggen of ondernemen. Voor zover dat mogelijk is natuurlijk.. maar wel eentje om over na te denken.
Naar mijn idee gaat het in het leven om verbindingen met mensen.
Het is fijn om een dak boven je hoofd te hebben, elke dag te kunnen eten en drinken.
Maar daarnaast zijn verbindingen met mensen waar het om gaat, dat geeft zin aan mijn leven.
Het naar elkaar omkijken, het er zijn voor elkaar in mooie maar ook minder goede tijden.
Zomaar even wat mijmeringen op deze zondag naar aanleiding van het zien van Manu Keirse bij het program de verwondering( van Annemiek Schrijver) waar ik graag naar kijk.
Hierna een link naar muziek passend bij deze woorden.
https://music.youtube.com/watch?v=NADx3-qRxek&si=JuAFkzg4pFTkH-pw