Vandaag wordt het in mijn woonplaats 32 graden.
2 jaar geleden was het ook een warme zomerdag om precies te zijn 21 juli 2024.
Ik woonde aan de Pathmossingel in Enschede.
Die dag was ik met een vriendin wat eten bij een vriend in Ootmarsum
Een week daarvoor was er ook een hele fikse regenbui geweest waarbij ik achter het huis het putje leeg heb lopen scheppen.
Het water steeg toen al tot aan de rand van de hoge drempel waar mijn keuken was.
Ik vond het toen ook al enigszins beangstigend en vreemd dat het water zo hoog kwam.
De middag van de 21 ste juli ( we hadden het eten net op) begon het te regenen.
Ik had een sterk gevoel van ik wil naar huis en dat hebben we toen ook gedaan.
Op de terugweg naar Enschede begon het steeds harder te regenen.
Aangekomen in de wijk waar de vriendin woonde die mij thuis zou brengen kwam het water tot boven de wielen van haar auto en werd het wassende water steeds hoger en hoger in een hele korte tijd…
Aangekomen op de singel waar ik woonde bleek deze te zijn veranderd in een rivier, de straat was niet meer te zien en het laatste stuk naar mijn huis ben ik door het water gewaad.
Wat er daarna volgde is een bizar verhaal.
Water dat boven de vloer in de kamer komt, en door de voor en achterdeur naar binnen stroomde.
Er was niets meer aan te houden…
Daarna volgde een weg van een jaar met verschillende verblijven/verhuizingen , 2 maanden in een hotel, driekwart jaar in een appartement, en na een jaar weer in een huis in het Pathmos, waar ik toch weer graag wilde wonen.
Bizar om dit mee te hebben gemaakt.
Compleet uit mijn comfortzone.
Het heeft mij veel geleerd ook weer.
De betrekkelijkheid van het leven, het mee laveren met het leven.
De saamhorigheid onder de naaste buren, de mensen die er zijn in barre omstandigheden.
Het zijn in het hier en nu en daar wat van weten te maken.
Ook het mogen hebben van verdriet, boosheid, teleurstelling. Dat ook toelaten, maar het er niet in blijven hangen.
Veel levenslessen kwam ik tegen.
En het is allemaal wel weer goedgekomen.
Maar deze extreem warme dagen met onweer op komst triggert toch weer de ervaring van 2 jaar geleden.
Zo hebben we allemaal onze triggers.
De kunst is om deze te doorleven en elke keer weer wat meer vertrouwen te hebben in de goede afloop.
En als er geen goede afloop is je ook daarmee verhouden en te roeien met de riemen die je hebt.
Mooie toepasselijke uitspraak in dit verhaal ..